اثرات آکراسیا ( تعلل بی مورد )

اثرات آکراسیا ( تعلل بی مورد )

(آکراسیا به معنای عمل کردن  بر خلاف قضاوت درونی صحیح خویشتن است. به عبارت دیگر، به رغم دانستن کار درست، از انجامش سر باز میزنیم و  بدون دلیل تعلل می کنیم.)

چرا به دنبال کارهایی که باید انجام دهیم نیستیم و در این باره چه باید بکنیم؟

در تابستان سال ۱۸۳۰، ویکتور هوگو با ضرب الاجلی ناممکن روبرو شد. این نویسنده مشهور فرانسوی دوازده ماه پیش با ناشرش قراردادی بست مبنی بر اینکه رمان “گوژپشت نوتردام” را خواهد نوشت. اما به جای نگارش کتاب مذکور، این یک سال را صرف انجام اهدافی دیگر نمود و نوشتن رمان را به تعویق انداخت.

ناشر او که از این تعلل کلافه شده بود سر انجام ضرب الاجلی گریزناپذیر معین ساخت و از او خواست کتابش را تا فوریه ۱۸۳۱- یعنی تا شش ماه بعد- به اتمام برساند. هوگو نقشه ای برای غلبه بر تعللش طرح ریزی کرد. او همه لباسهایش را در کمدی دور از دسترس قرار داد و آنرا قفل نمود. بنابراین با نداشتن لباسی مناسب دیگر برای بیرون رفتن و پرت شدن حواسش وسوسه نمیشد. در نتیجه تنها گزینه اش ماندن در خانه و نوشتن بود. این استراتژی نتیجه بخش شد و در طول پاییز و زمستان روزانه به گونه ای خستگی ناپذیر به نوشتن پرداخت.

“گوژپشت نوتردام” دو هفته زودتر از ضرب الاجل تعیین شده یعنی در ۱۴ ژانویه ۱۸۳۱ منتشر شد.

 مشکل قدیمی آکراسیا

بشر برای قرن ها کارهایش را به تعویق انداخته است. حتی نویسنده پر کاری مانند ویکتور هوگو نیز از این بلای زندگی مصون نبوده است. در واقع این مشکل آنچنان قدمتی دارد که فیلسوفان یونانی نظیر سقراط و ارسطو واژه ای برای توصیف این نوع رفتار اختراع کردند: آکراسیا.

آکراسیا به حالتی گفته می شود که بر خلاف قضاوت خردمندانه دست به کاری بزنیم. به سخنی دیگر با وجود آنکه میدانیم کاری را باید انجام دهیم مشغول کار دیگری میشویم. با ترجمه ای ضعیف می توان گفت آکراسیا همان تعلل یا فقدان خویشتنداری است و مانع دنبال کردن اموری میشود که برای خود در نظر گرفته ایم.

چرا ویکتور هوگو متعهد به نوشتن کتابی می شود اما به مدت یک سال آنرا به کناری میگذارد؟ چرا نقشه میکشیم، ضرب الاجلی معین می کنیم و به اهدافمان متعهد می شویم اما پس از آن نمی توانیم آنها را دنبال کنیم؟

اثرات آکراسیا ( تعلل بی مورد )

 چرا نقشه میکشیم اما اقدامی نمیکنیم؟

یک توضیح ساده برای اینکه چرا آکراسیا برزندگیمان فرمانروایی می کند و تعلل ما را به درجا زدن وامیدارد در ارتباط با اصطلاحی اقتصادی است که “ناسازگاری زمانی” نامیده می شود. “ناسازگاری زمانی” اشاره به گرایشی درمغزانسان دارد که پاداش های بی درنگ را بیش از پاداش هایی در آینده ارزشمند میداند.

هنگامی که به طرح ریزی نقشه ای میپردازیم- مانند تعیین هدف جهت کاهش وزن، نوشتن یک کتاب یا آموختن یک زبان- در واقع برای آینده نقشه می چینیم.

به بیانی دیگر در حال خیالبافی هستیم که می خواهیم در آینده زندگیمان به چه صورت در آید. از طرفی هنگام فکر کردن به آینده برای مغزمان آسان است که ارزش اقداماتی را ببیند که منافع بلند مدت دارند. اما هنگامی که زمان تصمیم گیری فرابرسد دیگر برای آینده خودمان انتخاب نمی کنیم. اکنون در لحظه حال به سر میبریم و مغزمان به لحظه حال می اندیشد و در آن لحظه خوشنودی آنی به بازدهی بلند مدت ترجیح داده می شود.

این دلیلی است برای این موضوع که چرا شب با انگیزه تغییر در زندگیمان به بستر می رویم اما صبح خود را گرفتار الگوهای قدیمی می بینیم. به عبارتی دیگر مغز هنگامی که به آینده فکرکند منافع بلند مدت برایش ارزشمند است اما به محض قرارگرفتن در لحظه حال خوشنودی آنی برایش با اهمیت تلقی می شود. به همین سبب است که توانایی به تاخیر انداختن خوشنودی تا این حد باعث موفقیت در زندگی می شود. درک اینکه چگونه در برابر خوشنودی آنی- اگر نه همیشه دست کم برای مدتی-  مقاومت کنیم می تواند به ما کمک کند تا بر شکاف میان جایی که هستیم با جایی که میخواهیم باشیم پل بزند.

پیش از آغاز بگذارید بگویم که پژوهشهای بسیاری انجام داده ام و شیوه هایی را گردآوری نمودم که همگی توسط علم پشتیبانی شده اند. این شیوه ها به درونی کردن عادات خوب و دست کشیدن از تعلل می پردازد.

اثرات آکراسیا ( تعلل بی مورد )

چگونه بر تعلل غلبه کنیم؟

چارچوبی که برای رهایی از تعلل به آن نیازمندید.

 در اینجا به سه شیوه ای اشاره می کنم تا بتوانید بر آکراسیا غلبه کنید، از عادت تعلل رها شوید و مطابق آنچه که برنامه ریزی کرده اید پیش بروید.

۱-اقدامات آینده تان را طراحی کنید.

هنگامی که ویکتور هوگو لباسهایش را در کمدی دور از دسترس پنهان کرد و آنرا قفل نمود تا به این ترتیب تمرکزش را بر نوشتن معطوف کند روشی را ابداع کرد که روانشناسان از آن تحت عنوان “ابزار تعهد” یاد می کنند.

“ابزار تعهد” استراتژیست که به شما یاری می رساند تا از یک سو باعث افزایش موانع و هزینه در رفتارهای مخرب شوید و از سویی دیگرمقدماتی را فراهم کنید تا تلاش مورد نیاز برای رفتار سازنده را به کمترین میزان ممکن خود برسد. برای نمونه می توانید به جای خرید مواد غذایی در بسته بندیهای بزرگ، با خرید بسته بندی های کوچک عادات غذایی آینده تان را کنترل کنید. اقدام دیگر به منظور توقف اتلاف وقت با موبایلتان می تواند حذف بازیها و شبکه های اجتماعی از دستگاهتان باشد. قراردادن تلویزیون در کمد و راه انداختنش تنها در هنگام بازیهای حساس می تواند راه دیگری جهت غلبه بر صرف وقت برای کانالهای بی ارزش باشد.

می توانید به صورت داوطلبانه از سایت های آنلاین قمار بخواهید که شما را در لیست افراد ممنوع برای ورود به این سایت ها قرار دهند یا حساب پس اندازی خودکار باز کنید که همیشه ازحسابتان مبلغی را برداشت و پس انداز می کند. همه اینها ابزارهای تعهد هستند.

موقعیت ها با هم تفاوت دارند اما پیام همه آنها یکی است:

ابزارهای تعهد کمک می کند تا اقدامات آینده تان را طراحی کنید. پس در جستجوی راههایی باشید که پیش از اعمال اراده شخصی تان، به طور خودکار رفتارهایتان را جهت دهد. بیایید به جای قربانی آینده بودن، معمار آن باشید.

 2-حساسیت های آغاز مسیر را کاهش دهید.

احساس گناه و ناکامی ناشی از تعلل معمولا به مراتب بدتر از سختی انجام آن کار است. به گفته الیزه یودکوفسکی :” بودن در میانه انجام کاری معمولا آسان تر از گیرافتادن درمیانه به تعویق انداختن همان کار است.”

پس چرا ما هنوز تعلل می کنیم و کارهایمان را به تعویق می اندازیم؟

علتش آن است که “انجام ” کار مشقت بار نیست بلکه “آغاز” کار دشوار می نماید. به محض اینکه انجام کاری را آغاز ی کنید ادامه دادنش سختی به مراتب کمتری در پی خواهد داشت. نکته بعدی آن است که باید پیوسته اندازه عاداتمان را کوچک کنیم. به عبارت دیگر تمام تلاشمان را به کار گیریم که دست به ایجاد تشریفاتی بزنیم که تا جای ممکن آغاز را ساده کند. نگران نتیجه نباشید تا آن زمان که در هنر به “موقع حضور یافتن مهارت” یابید.

 3-قصد و اراده اجرایی کردن را به کار گیرید.

قصد و اراده اجرایی کردن هر کاری آن چیزی است که به هنگام اظهار نیتتان مشخص می کنید که رفتاری ویژه را در زمانی خاص ( در آینده) در پیش می گیرید.

برای نمونه : من به مدت سی دقیقه در (تاریخ A) در (مکان B) در ( ساعت C) ورزش خواهم کرد.

هزاران مطالعه موفق وجود دارد که تاثیر مثبت قصد و اراده اجرایی کردن را در هر کاری از ورزش گرفته تا واکسن آنفلوانزا نشان می دهد. در مطالعه ای درباره واکسن آنفلوانزا، پژوهشگران، گروهی را متشکل از ۳۲۷۲ نفراز کارمندان شرکت میدوسترن (Midwestern) را زیر نظر گرفتند و دریافتند کارمندانی که تاریخ و زمان مشخصی را در فلوچارتشان ذکر می کردند تا هفته آینده به طور قابل ملاحظه ای بیش از سایرین مطابق با برنامه شان عمل می کردند.

گفتن اینکه برنامه ریزی زمانی کارها، می تواند تفاوت ایجاد کند آسان است اما همانطور که پیشتر گفتم قصد و اراده اجرایی کردن می تواند ۲ تا ۳ برابر احتمال انجام کاری را در آینده محتملتر سازد.

 مقابله با آکراسیا

مغز ما پاداش های آنی را به بازدهی بلند مدت ترجیح می دهد و این امر پیامد ساده ای از چگونگی کارکرد ذهنمان است. با توجه به چنین گرایشی، اغلب مجبور می شویم به استراتژیهای عجیب و غریبی برای انجام کارها متوسل شویم – مانند ویکتور هوگو که لباسهایش را در کمدی دور از دسترس پنهان کرد تا بتواند به نوشتن کتابش بپردازد. اما به باور من اگر هدفی برایتان اهمیت دارد صرف زمان برای ایجاد چنین ابزارهای تعهدی می ارزد.

ارسطو اصطلاح انکراتیا (enkrateia) را که متضاد آکراسیاست به وجود آورد. در حالیکه آکراسیا اشاره به تمایل ما به قربانی تعلل شدن دارد، انکراتیا به معنی ” مسلط بودن بر خود” و خویشتن داری است. طراحی اقدامات آتی، کاهش حساسیت در آغاز رفتارهای سازنده و به کار گیری قصد و اراده انجام دادن امور، گامهای ساده ای هستند که با آنها می توانید به جای آکراسیا با انکراتیا زندگی کنید.

 

ثریا مرعشی

ثریا مرعشی

مترجم