چگونه غذاهای سالم افراد را به زیادروی در خوردن سوق میدهد.

تروماهای میان نسلی چگونه بر خانواده‌ها تاثیر می‌گذارد

دکتر فابیانا فرانکو

Fabiana Franco

انتقال میان نسلی تروما ممکن است به عنوان تاثیر مداوم موقعیت‌ها و رویدادهای آسیب‌زایی درک شود که در نسل پیش رخ داده است و نسل فعلی نیز همچنان تحت تاثیر منفی آن قرار دارد. تروما می‌تواند توسط فاکتورهای گسترده‌ای از جمله فرایندهای اپی‌ژنتیکی که آسیب‌پذیری را افزایش می‌دهند، منتقل شوند و به موارد زیر منجر گردد: اختلال‌های روانی، الگوهای تکرار شده بهره‌کشی یا رفتارهای همراه با نادیده گرفته شدن، روابط ضعیف فرزند با پدر و مادر، باورهای منفی درباره والدگری، اختلال‌های شخصیتی، سوء مصرف مواد، خشونت خانوادگی، بهره‌کشی جنسی و سرانجام نگرش و الگوهای رفتاری ناسالم.

در برخی خانواده‌ها رابطه ضعیف پدر و مادر با کودک و روابط خانواده‌ای که حمایتگر کودک نیست نرمال تلقی می‌شود و این الگو در نسل‌های بعدی تکرار می‌گردد- که موجب آسیب می‌شود. بسیاری از خانواده ها بهره‌کشی جنسی را برای نسل‌ها پنهان می‌کنند.

بهره‌کشی عاطفی، فیزیکی و جنسی جو عاطفی سمی و آسیب‌زننده‌ای را می‌آفریند که موجب انحراف تعامل‌های درون خانواده می‌گردد. در خانواده‌هایی که در تاریخچه‌شان بهره‌کشی وجود دارد، شرم می‌تواند ریشه‌ای دیرینه داشته باشد. احساسات درونی شده شرم به ادراک شخصی از خودش آسیب می‌رساند که می‌تواند منجر به خودسرزنشی و خودآسیبی شود. شرم همچنین می‌تواند مشوقی برای سکوت و پرهیز از درخواست کمک باشد که این به نوبه خود به وجودآورنده مشکلاتی در یافتن بندش و شفای زودهنگام است.

آگاهی، آموزش و درک

آگاهی از ترومای میان نسلی می‌تواند به کاهش شرم کمک کند. درک این که چگونه و چرا بهره‌کشی و تروما در میان نسل‌ها منتقل می‌شوند می‌تواند غمخواری را میان خودمان و اعضای خانواده افزایش دهد. درک نیز اغلب نخستین گام برای تصمیم‌گیری به منظور جستجوی کمک است.

درک پیوند تروما می‌تواند به یاری‌مان بیاید تا دیدی بی‌طرفانه به نیازمان به ادامه روابط بهره‌کشانه داشته باشیم. پیوند تروما می‌تواند در خانواده و روابط نزدیکی رخ دهد که الگوهای خشونت و بهره‌کشی عاطفی با مصالحه و تربیت مبادله می‌شوند. این زیگزاگ به ویژه می‌تواند برای کودکانی آسیب‌زننده باشد که تنها چرخه‌هایی از بهره‌کشی-مصالحه-تربیت را به دنبال بهره‌کشی دوباره حین رشد تجربه می‌کنند. قابل درک است که با بالغ شدن این کودکان آنها اغلب این الگوها را در روابط نزدیک و خانواده خود نیز تکرار می‌کنند.درک اینکه چگونه اضطراب یکی از نشانه‌های افرادیست که در محیط‌های خانوادگی  آسیب‌زننده رشد می‌کنند می‌تواند سبب گسترش چشم‌انداز شود.

اضطراب حتی بدون بهره‌کشی نیز به نسل بعدی منتقل می‌گردد. در یک محیط تربیتی سالم ما می‌آموزیم که چگونه با عدم قطعیت کنار بیاییم و یاد می‌گیریم که چگونه ترس‌هایمان را در کودکی آرام سازیم. این توانایی کنار آمدن از طریق تماس و تعامل با شخصی ایجاد می‌شود که از یک سو مراقب ما باشد و از سویی دیگر به لحاظ عاطفی نیز پایدار و حمایت‌گر باشد.

اگر کودک به مراقبتی مدوام و حمایتگرانه دسترسی نداشته باشد موقعیت‌های مهمی را برای ایجاد مهارت کنار آمدن و توانایی تنظیم عواطف در سطح بیولوژیکی، عاطفی و شناختی از دست می‌دهد. یک مادر ممکن است تا آنجا که بتواند هوای کودک خود را داشته باشد اما اگر او توانایی کنار آمدن با اضطراب را نداشته باشد چنانچه نخواهیم بگوییم نمی‌تواند دست کم با آموختن این مهارت به کودک خود با دشواری روبرو می‌شود.

شفای نسل‌های آینده از طریق درمان امروز

اگر در حال تجربه اثرات ترومای میان نسلی هستید درمان با درمانگری را مدنظر قرار دهید که برای درک انتقال میان نسلی تروما آموزش دیده است. چنین درمانگری می‌تواند راه شفا را برایتان هموار سازد. هنگامی که بر روی مسائل پنهانتان کار می‌کنید و طبعیت ترومای میان نسلی را می‌آموزید اثر درمان می‌تواند فراتر از تجربه شخصی‌تان باشد. همانطور که می‌آموزید، شفا می‌یابید و  رشد می‌کنید می‌توانید این چرخه معیوب را برای فرزند و نوه‌هایتان متوقف نمایید. پس در نظر بگیرید که درمان امروز شما به مثابه شفای نسل پس از خودتان است.

مترجم تخصصی

مترجم تخصصی

ثریا مرعشی